Siedem dni po GP Austrii, MotoGP udaje się do pobliskich Węgier na 14. rundę sezonu.
Węgierskie GP ma tylko dwa precedensy, sięgające wczesnych lat 90.
W tamtym czasie wyścigi odbywały się na Hungaroringu, który gościł już Formułę 1 od 1986 roku.
W 2008 roku rozpoczęto budowę Balatonringu, aby przywrócić MotoGP na Węgry, jednak nie należy mylić tego toru z torem używanym w tym roku: choć oba tory znajdują się w pobliżu jeziora Balaton, dzieli je około 100 kilometrów.
Dane GP
Według techników Brembo współpracujących ściśle ze wszystkimi zawodnikami MotoGP, tor Balaton Park o długości 4,115 km jest sklasyfikowany jako średnio wymagający dla układów hamulcowych.
W skali od 1 do 6 uzyskuje wskaźnik trudności 3, z 8 strefami hamowania na okrążenie, co daje łącznie 31 sekund zaangażowania układu hamulcowego: 3 strefy hamowania należą do kategorii Wysokiej, 2 do Średniej, a 3 do Lekkiej.
Tylko w dwóch sekcjach toru odległości hamowania przekraczają 185 metrów.
Najtrudniejszy zakręt
Najbardziej wymagająca strefa hamowania na torze Balaton Park Circuit to Zakręt 5: motocykle MotoGP zwalniają z 282 km/h do 72 km/h w 5,2 sekundy, pokonując 226 metrów, podczas gdy zawodnicy wywierają nacisk 6 kg na dźwignię hamulca.
Opóźnienie osiąga 1,5 g, ciśnienie płynu hamulcowego Brembo osiąga szczytową wartość 12,8 bara, a temperatura tarcz węglowych wynosi 590 °C.
Baśń o Cagivie
Ostatnia edycja Węgierskiego GP, w 1992 roku, przeszła do historii dzięki zwycięstwu Cagivy, pierwszemu w historii włoskiego producenta w Mistrzostwach Świata 500cc.
Zwycięstwo odniósł Eddie Lawson, który zakwalifikował się na 7. miejscu. Giacomo Agostini, który zarządzał zespołem, przekonał go do użycia slicka na tył i opony pośredniej na przód, pomimo mokrego od deszczu asfaltu.
W pierwszych okrążeniach Lawson jechał w środku stawki, ale gdy linia wyścigowa zaczęła wysychać, Amerykanin rozpoczął zawziętą pogoń i wygrał z przewagą 14 sekund.
Hamulce wyczynowe
Cagiva C592, na której Lawson startował podczas GP Węgier w 1992 roku, była wyposażona w układ hamulcowy Brembo, podobnie jak wszystkie motocykle Cagiva w Mistrzostwach Świata.
Motocykl korzystał z dwóch przednich tarcz węglowych o średnicy 320 mm (czasami 290 mm), obsługiwanych przez 4-tłoczkowe zaciski, oraz pojedynczej tylnej tarczy o średnicy 210 mm w połączeniu z 2-tłoczkowym zaciskiem.
Lawson był ostrożny podczas pierwszych okrążeń, ponieważ hamulce węglowe tamtej epoki osiągały temperaturę roboczą wolniej niż dzisiejsze systemy.
Wszechobecność węgla
Jeszcze 10 lat temu zawodnicy MotoGP przełączali się na stalowe tarcze w mokrych warunkach, ponieważ węgiel zapewnia dobry współczynnik tarcia dopiero po osiągnięciu co najmniej 250 °C.
Temperatura ta była nieosiągalna w deszczu, ale dzięki niedawnym postępom w technologii osłon hamulców węglowych i materiałów większość zawodników używa tarcz węglowych nawet w mokrych warunkach.
Stal, w przeciwieństwie, cierpi w wysokich temperaturach, zmaga się z problemami z resztkowym momentem obrotowym, a jej większa waga negatywnie wpływa na dynamikę motocykla, pogarszając reakcję zawieszenia i zmniejszając efektywne przenoszenie mocy na podłoże.