Tor Magny-Cours nieprzerwanie gości Mistrzostwa Świata Superbike od 2003 roku, choć pierwsza runda WorldSBK odbyła się tam już w 1991 roku.
Wyścigi tej serii rozgrywano we Francji również dwukrotnie na torze Le Mans oraz jednorazowo na obiekcie Le Castellet. Łącznie w tym kraju odbyło się już 26 rund WorldSBK, a wszystkie rozegrano na torach o przebiegu zgodnym z ruchem wskazówek zegara.
Dane GP
Według techników Brembo, którzy na co dzień współpracują z 12 z 14 zespołów rywalizujących w Mistrzostwach Świata Superbike, Circuit de Nevers Magny-Cours o długości 4,411 km należy do torów stawiających bardzo wysokie wymagania układowi hamulcowemu.
W pięciostopniowej skali trudności obiekt otrzymał ocenę 4, ponieważ podczas jednego okrążenia zawodnicy 9 razy korzystają z hamulców, spędzając na hamowaniu łącznie 26,5 sekundy. Spośród tych stref hamowania siedem zaliczanych jest do kategorii Medium, jedna do High, a jedna do Light.
Najbardziej wymagającym miejscem do hamowania na torze Circuit de Nevers Magny-Cours jest zakręt nr 5, Adelaide. Motocykle klasy Superbike wytracają tam prędkość z 291 km/h do 51 km/h w zaledwie 5,4 sekundy, pokonując w tym czasie 233 metry.
Podczas tego manewru zawodnicy wywierają na dźwignię hamulca siłę wynoszącą 5,3 kg. Maksymalne opóźnienie sięga 1,5 g, natomiast ciśnienie płynu hamulcowego Brembo wzrasta do 11,4 bara.
Kamień milowy Topraka
Przed letnią przerwą Mistrzostwa Świata Superbike po raz pierwszy zawitały na Balaton Park Circuit.
Wyścig Superpole Race przeszedł do historii jako 1000. wyścig WorldSBK, a jego zwycięzcą został Toprak Razgatlıoğlu na fabrycznym BMW.
Co ciekawe, turecki zawodnik triumfował również w 800. wyścigu mistrzostw, startując na motocyklu Puccetti Racing Kawasaki, oraz w 900. wyścigu, reprezentując Yamaha Factory Team. Wszystkie trzy maszyny były wyposażone w zaciski hamulcowe Brembo, choć od 2019 roku stosowane układy hamulcowe przeszły znaczącą ewolucję. Obecnie wykorzystują one m.in. zewnętrzne żebra chłodzące oraz system anti-drag, ograniczający niepożądany kontakt klocków z tarczą podczas jazdy.
Finisz o pół punktu
W 2012 roku tor Magny-Cours był areną jednego z najbardziej emocjonujących finałów sezonu w historii Mistrzostw Świata Superbike, choć przed weekendem wydawało się, że losy tytułu są praktycznie rozstrzygnięte. Max Biaggi przyjechał do Francji z przewagą 30,5 punktu, podczas gdy do zdobycia pozostawało już tylko 50 punktów, ponieważ w tamtym okresie podczas każdej rundy rozgrywano zaledwie dwa wyścigi.
Sytuacja diametralnie zmieniła się w Race 1, gdy rzymski zawodnik odpadł po upadku już na trzecim okrążeniu. Dzięki temu Tom Sykes zmniejszył stratę do 14,5 punktu, a do walki o mistrzostwo ponownie włączył się także Marco Melandri, tracący 18,5 punktu.
W Race 2 zwyciężył Sykes, jednak piąte miejsce Biaggiego wystarczyło, by zapewnić mu tytuł mistrza świata różnicą zaledwie pół punktu.
Legendarna kariera
Max Biaggi zdobył w swojej karierze sześć tytułów mistrza świata. Czterokrotnie z rzędu triumfował w klasie 250 cm³ – w latach 1994–1997. Po zdobyciu trzeciego tytułu na motocyklu Aprilia przeniósł się do Hondy, z którą wywalczył czwarte mistrzostwo.
Po zakończeniu startów w wyścigach Grand Prix z powodzeniem rozpoczął karierę w Mistrzostwach Świata Superbike, zdobywając dwa kolejne tytuły mistrzowskie na motocyklu Aprilia.
Niezmiennym elementem przez całą jego karierę były hamulce Brembo, choć w czasach startów w klasie 250 cm³ korzystał jeszcze z zacisków osiowych (axial calipers).
Co ciekawe, Biaggi nigdy nie zdobył mistrzostwa świata na motocyklu wyposażonym w karbonowe tarcze hamulcowe, charakterystyczne dla dawnej klasy 500 cm³, a obecnie stosowane w MotoGP. Zresztą nie był zawodnikiem słynącym z wyjątkowo agresywnego hamowania – jego największymi atutami były precyzja jazdy, płynny styl oraz bardzo wysoka prędkość osiągana w środkowej fazie zakrętu.