Tysiąc wyścigów. Taki imponujący kamień milowy osiągnęły Mistrzostwa Świata Superbike, które zadebiutowały dopiero w 1988 roku. Jubileuszowy, 1000. wyścig odbył się 27 lipca na Węgrzech i był nim Superpole Race.
Duża zasługa w osiągnięciu tej liczby należy do formatu zawodów dla motocykli seryjnych. Początkowo podczas każdej rundy rozgrywano dwa wyścigi, jednak od 2019 roku program został rozszerzony o trzecią rywalizację – krótszy wyścig Superpole Race.
W efekcie, mimo że kalendarz liczy jedynie 12 rund, w ciągu ostatnich trzech sezonów odbywało się po 36 wyścigów rocznie, co znacząco przyspieszyło osiągnięcie historycznej granicy tysiąca startów.
Dla porównania, 900. wyścig w historii WorldSBK rozegrano 12 listopada 2022 roku, zaledwie dwa lata i dziewięć miesięcy przed jubileuszową odsłoną. Zwyciężył w nim Toprak Razgatlıoğlu, wyprzedzając Álvaro Bautistę i Jonathana Reę.
Co ciekawe, Toprak Razgatlıoğlu zwyciężył również w 800. wyścigu w historii WorldSBK, rozegranym na torze Magny-Cours w 2019 roku. W pierwszym wyścigu weekendu turecki zawodnik startował dopiero z 16. pola, po pierwszym okrążeniu był już siódmy, a po trzech okrążeniach awansował na miejsce na podium. O zwycięstwie przesądził zdecydowany atak na Jonathana Reę na ostatnim okrążeniu, odnosząc tym samym pierwszy triumf w swojej karierze w WorldSBK.
W tamtym czasie Razgatlıoğlu ścigał się jeszcze na Kawasaki. Gdy wygrywał 900. wyścig mistrzostw, reprezentował już barwy Yamahy, natomiast w jubileuszowym 1000. wyścigu, który wygrał z przewagą 3 sekund nad Samem Lowesem, był już w pełni zgrany ze swoim BMW.
Na podium 900. wyścigu w historii WorldSBK stanęli trzej najbardziej utytułowani zawodnicy w dziejach serii. Łącznie mieli na swoim koncie 253 zwycięstwa, co stanowi ponad jedną czwartą wszystkich wyścigów rozegranych do tamtego momentu.
Nawet ten imponujący wynik blednie jednak w porównaniu z osiągnięciami Brembo. Włoska firma nie odniosła zwycięstwa jedynie w 62 z pierwszych 1000 wyścigów WorldSBK. Oznacza to, że motocykle wyposażone w co najmniej jeden komponent układu hamulcowego Brembo triumfowały aż 938 razy, co przekłada się na fenomenalną skuteczność na poziomie 94 procent.
Brembo zaznaczyło swoją obecność już podczas inauguracyjnej rundy WorldSBK, rozegranej 3 kwietnia 1988 roku na torze Donington Park w Wielkiej Brytanii. O zwycięstwo walczyli wówczas Włosi Davide Tardozzi i Marco Lucchinelli, Amerykanin Fred Merkel, Brytyjczyk Roger Burnett oraz legenda północnoirlandzkiego motocyklizmu Joey Dunlop. Pierwszy wyścig, w którym wystartowało 39 zawodników, wygrał Tardozzi, pokonując Lucchinellego o sekundę, podczas gdy Dunlop finiszował na odległym trzecim miejscu.
Do drugiego wyścigu dopuszczono jedynie zawodników, którzy ukończyli co najmniej połowę dystansu pierwszej rywalizacji, przez co liczba uczestników zmniejszyła się do 30. Ponownie o zwycięstwo walczyli Lucchinelli i Tardozzi, jednak na ostatnim okrążeniu ten drugi zaliczył upadek, otwierając drogę do triumfu mistrzowi świata klasy 500 cm³ z 1981 roku. Fred Merkel zajął drugie miejsce, a podium uzupełnił Roger Burnett. O klasyfikacji rundy decydowała wówczas łączna suma czasów z obu wyścigów, dzięki czemu zwycięzcą całego weekendu został Marco Lucchinelli.
W tamtym sezonie kibice oglądali zacięte pojedynki pomiędzy Ducati 851, Bimotami YB4 i Hondami RC30, wyposażonymi w żeliwne tarcze hamulcowe o grubości 5 mm i średnicy od 290 do 320 mm, dobieranej w zależności od charakterystyki toru. Było to rozwiązanie nie tylko najbardziej ekonomiczne, ale również niewymagające wcześniejszego rozgrzewania, aby zapewnić pełną skuteczność działania.
Tarcze te współpracowały z dwuczęściowymi zaciskami Brembo, których połówki łączono za pomocą czterech śrub. Taka konstrukcja, oparta na mechanicznym połączeniu dwóch elementów, miała jednak istotne ograniczenia pod względem sztywności oraz była narażona na problemy wynikające z różnej rozszerzalności cieplnej aluminiowego korpusu zacisku i śrub mocujących. Brembo wyeliminowało te niedoskonałości w połowie lat 90., wprowadzając jednoczęściowe zaciski osiowe (monoblock), które z czasem zostały zastąpione przez jeszcze bardziej zaawansowane zaciski radialne, oferujące wyższy poziom osiągów.
Żeliwne tarcze hamulcowe pozostawały w użyciu do 1994 roku, głównie w zespołach prywatnych, ponieważ fabryczne ekipy i najlepiej finansowane zespoły już wcześniej przeszły na tarcze węglowe. Żeliwo jest jednak materiałem kruchym, a połączenie go z coraz bardziej agresywnymi mieszankami ciernymi zwiększało ryzyko uszkodzenia podczas wyścigów.
W celu ograniczenia kosztów tarcze węglowe zostały następnie zakazane, a od 1995 roku wszystkie zespoły korzystają wyłącznie ze stalowych tarcz hamulcowych.
Od tego czasu Brembo nieustannie rozwija swoje rozwiązania, wprowadzając między innymi zaciski z zewnętrznymi żebrami chłodzącymi, systemy anti-drag, zaciski ze wzmocnieniem siły hamowania (amplified calipers), pompy hamulcowe push & pull, wentylowane tarcze hamulcowe, a także nowoczesne klocki i płyny hamulcowe. Wiele z tych technologii trafiło później do motocykli produkcyjnych, z których na co dzień korzystają miliony użytkowników na całym świecie.
Wracając do bilansu 1000 wyścigów Mistrzostw Świata Superbike, niekwestionowanym liderem pozostaje Ducati, które odniosło 443 zwycięstwa, zdobywając przy tym 20 tytułów mistrza świata producentów oraz 16 tytułów mistrza świata kierowców.
Producent z Borgo Panigale, niezmiennie współpracujący z Brembo, ma na swoim koncie więcej zwycięstw niż trzej kolejni rywale razem wzięci. Kawasaki wygrało 180 wyścigów, Honda – 119, a Yamaha – 117. Na dalszych miejscach klasyfikacji znajdują się Aprilia z 52 triumfami, BMW z 46, Suzuki z 32 oraz Bimota, która odniosła 11 zwycięstw.
Niekwestionowanym królem Mistrzostw Świata Superbike pozostaje Jonathan Rea z Irlandii Północnej, który ma na swoim koncie 119 zwycięstw i sześć tytułów mistrza świata. Aż 104 wygrane odniósł na motocyklach Kawasaki, a pozostałe 15 w barwach Hondy.
Drugie miejsce w historycznej klasyfikacji zajmuje Toprak Razgatlıoğlu z 71 zwycięstwami, natomiast trzeci jest Álvaro Bautista, który triumfował 63 razy. Czołową piątkę uzupełniają Carl Fogarty z 59 wygranymi oraz Troy Bayliss z dorobkiem 52 zwycięstw.
Warto podkreślić, że wszyscy ci zawodnicy odnosili swoje sukcesy wyłącznie na motocyklach wyposażonych w komponenty hamulcowe Brembo.
Łącznie 16 narodowości może pochwalić się co najmniej jednym zwycięstwem w historii Mistrzostw Świata Superbike. Liderem tego zestawienia jest Wielka Brytania z 307 wygranymi, odniesionymi przez 15 różnych zawodników. Kolejne miejsca zajmują Włochy z 127 zwycięstwami, Stany Zjednoczone ze 119 oraz Australia ze 118 triumfami. Hiszpania zamyka pierwszą piątkę z równym dorobkiem 100 wygranych, natomiast Turcja plasuje się na szóstym miejscu z 71 zwycięstwami – wszystkie z nich wywalczył Toprak Razgatlıoğlu.
Aż osiem państw zawdzięcza cały swój dorobek jednemu zawodnikowi. Oprócz Turcji są to Irlandia i Nowa Zelandia, które mają po 13 zwycięstw, odpowiednio dzięki Eugene’owi Laverty’emu i Aaronowi Slightowi, Belgia z 11 triumfami Stéphane’a Mertensa, Holandia z 6 wygranymi Michaela van der Marka, a także Niemcy, Austria i Brazylia, których reprezentanci odnieśli po jednym zwycięstwie.
Z hamulcami Brembo zwycięstwo może odnieść każdy.