10 kluczowych punktów, aby lepiej zrozumieć różnice między dwoma najsłynniejszymi wyścigami długodystansowymi na świecie
24-godzinny wyścig Daytona i 24-godzinny wyścig Le Mans to dwa najbardziej znane jednodniowe wydarzenia motorsportowe na świecie, a także najważniejsze wyścigi długodystansowe na swoich kontynentach. Ich prestiż wynika z długiej tradycji, widowiskowości oraz ikonicznego charakteru torów, na których się odbywają.
Oprócz akcji na torze, oba wydarzenia oferują niezrównaną rozrywkę dla widzów: od sesji autografów z kierowcami po pokazy fajerwerków, zwiedzanie muzeów i szeroką gamę opcji gastronomicznych.
Brembo czuje się jak w domu na obu tych wyścigach: samochody wyposażone w zaciski Brembo wygrały ostatnie 21 edycji Le Mans, pozostając niepokonane od 2004 roku. Niezwykła seria. A na Daytonie—gdzie Brembo zadebiutowało później—sukcesy są również godne uwagi.
1) Tor
24-godzinny wyścig Le Mans odbywa się na torze Circuit de la Sarthe, położonym w północno-zachodniej Francji. Początkowo miał długość 17,26 km, ale z czasem został skrócony, osiągając 13,629 km w 2018 roku. Niektóre odcinki składają się z dróg publicznych, które przez resztę roku są otwarte dla ruchu. Tor ma 38 zakrętów.
24-godzinny wyścig Daytona odbywa się na torze Daytona International Speedway na Florydzie. Wyścig długodystansowy korzysta z układu Sports Car Course, konfiguracji o długości 5,729 km, która po linii start/meta kieruje się do wewnątrz, zamiast kontynuować w stronę zakrętu 1. Tor obejmuje 12 zakrętów.
2) Prędkość
W sobotę, 11 czerwca 1988 roku, o godzinie 20:46, Roger Dorchy osiągnął prędkość 405 km/h na 6-kilometrowej prostej, prowadząc Peugeot WM P88 (Grupa C). Jest to najwyższa prędkość maksymalna, jaką kiedykolwiek zarejestrowano podczas 24-godzinnego wyścigu Le Mans—rekord, który stał się nie do pobicia po dodaniu dwóch szykan na prostej Hunaudières w 1990 roku.
Rekord prędkości maksymalnej na torze Daytona wynosi 358,837 km/h i został ustanowiony w 2013 roku przez Colina Brauna w Fordzie napędzanym silnikiem V6 o pojemności 3,5 litra. Na układzie 24-godzinnym jednak prędkości maksymalne są niższe: w ostatnich latach nie przekraczały 325 km/h.
3) Czas okrążenia
Rekord okrążenia wyścigu w 24-godzinnym Le Mans wynosi 3:17.297 i został ustanowiony podczas czwartego okrążenia edycji z 2019 roku przez Mike'a Conwaya w Toyocie TS050 Hybrid, ze średnią prędkością 248,6 km/h. Rekord okrążenia kwalifikacyjnego należy do Jackie'ego Olivera, który w 1971 roku osiągnął czas 3:13.6 w Porsche 917.
Rekord okrążenia w 24-godzinnym wyścigu Daytona pochodzi z 2024 roku: podczas kwalifikacji Pipo Derani poprowadził Cadillaca do czasu 1:32.656, osiągając średnią prędkość 222,601 km/h. W 2022 roku Paul Loup Chatin ustanowił rekord okrążenia wyścigu z czasem 1:35.532 w Oreca 07, ze średnią prędkością 215,900 km/h.
4) Pokonany dystans
Ze względu na wyższe średnie prędkości, samochody w 24-godzinnym wyścigu Le Mans pokonują znacznie większe dystanse. Rekord został ustanowiony w 2010 roku przez Mike'a Rockenfellera, Timo Bernharda i Romaina Dumasa w Audi R15+ TDI, którzy ukończyli 397 okrążeń, czyli 5 410,713 km.
W 24-godzinnym wyścigu Daytona niższe prędkości i krótszy tor utrudniają wyprzedzanie. W rezultacie całkowity dystans jest krótszy. Rekord należy do Ryana Briscoe, Scotta Dixona, Kamui Kobayashiego i Rengera Van der Zande, którzy w 2020 roku ukończyli 833 okrążenia w Cadillacu DPi VR, co odpowiada 4 772,48 km.
5) Różnice
Pomimo długiego okrążenia, w najnowszej edycji 24 Godzin Le Mans, pierwsze cztery samochody ukończyły tę samą liczbę okrążeń (387), a cztery kolejne zakończyły wyścig tylko jedno okrążenie za nimi. W 2024 roku aż dziewięć samochodów ukończyło wyścig na tym samym okrążeniu.
W edycji 24 Godzin Daytony w 2025 roku trzy najlepsze samochody dzieliło mniej niż pięć sekund. W 2024 roku pięć samochodów ukończyło wyścig na tym samym okrążeniu, z czego cztery w odstępie zaledwie 16 sekund. Jeszcze mniejsza różnica była w 2023 roku: tylko 11 sekund dzieliło cztery najlepsze samochody.
6) Startujący
Do 62 samochodów—w tym innowacyjny wpis „Garage 56” startujący poza klasyfikacją—może rywalizować w 24 Godzinach Le Mans. Aby znaleźć mniejszą liczbę startujących, trzeba cofnąć się do 2020 roku, kiedy w wyścigu wzięło udział tylko 59 samochodów.
Sześćdziesiąt jeden samochodów ustawiło się na starcie 24 Godzin Daytony w 2025 roku. W 2024 roku na starcie znalazło się 59 uczestników, ale w 2023 i 2022 roku liczba ta wróciła do 61. Wydaje się to potwierdzać odbudowę po spadku, kiedy w 2021 roku wystartowało tylko 49 samochodów, a w 2020 roku zaledwie 38.
Nie przegap...
sensify
SENSIFY to pierwszy inteligentny system hamulcowy, który niezależnie kontroluje wszystkie cztery koła
7) Zmiany na prowadzeniu
W najnowszej edycji 24-godzinnego wyścigu Le Mans odnotowano 65 zmian na prowadzeniu. Ferrari 499P prowadzone przez Phila Hansona, Roberta Kubicę i Yifei Ye prowadziło przez 140 okrążeń, podczas gdy siostrzany samochód Jamesa Calado, Antonio Giovinazziego i Alessandro Pier Guidiego prowadził przez 95 okrążeń.
24-godzinny wyścig Daytona był jeszcze bardziej zacięty, z imponującą liczbą 76 zmian na prowadzeniu w kategorii GTP, a także równie licznymi w LMP2. W GTD PRO 10 różnych samochodów obejmowało prowadzenie, a w GTD aż 17 samochodów zajmowało pierwsze miejsce przynajmniej raz.
8) Pit Stopy
W 2025 roku podczas 24-godzinnego wyścigu Le Mans odnotowano łącznie 1 901 pit stopów. Zwycięska drużyna wykonała 32 pit stopy, podczas gdy drugi w klasyfikacji Porsche 963 wykonał o jeden mniej, ustanawiając najkrótszy łączny czas spędzony w boksach: 42 minuty i 6 sekund.
Podczas 24-godzinnego wyścigu Daytona w 2024 roku zwycięski Porsche 963 wykonał 32 pit stopy—o jeden mniej niż drugi w klasyfikacji Cadillac V Series R, który ukończył wyścig zaledwie 2,112 sekundy za liderem.
9) Rotacje kierowców
Podczas 24-godzinnego wyścigu Le Mans każda załoga składa się maksymalnie z trzech kierowców. Ostatnie zwycięstwo odniesione przez duet kierowców miało miejsce w 1984 roku, kiedy to Henri Pescarolo i Klaus Ludwig wygrali w Porsche 956B. Pierwsze zwycięstwo tria miało miejsce w 1965 roku, kiedy to Masten Gregory, Ed Hugus i Jochen Rindt triumfowali w Ferrari 250 LM.
W 24-godzinnym wyścigu Daytona większość zespołów preferuje rotację czterech kierowców. Wśród 15 najlepszych załóg w 2025 roku tylko zwycięska drużyna i załoga, która zajęła trzecie miejsce, wystawiły jedynie trzech kierowców. W ostatnich 11 edycjach załoga trzyosobowa wygrała tylko w 2018 i 2025 roku. Co ciekawe, zwycięski samochód z 1997 roku miał aż siedmiu kierowców.
10) Okresy neutralizacji
W 24-godzinnym wyścigu Le Mans w 2025 roku interwencja samochodu bezpieczeństwa miała miejsce tylko raz i trwała 39 minut i 21 sekund z powodu wypadku Oreca 07 Gibson. Dodatkowo miały miejsce cztery okresy żółtej flagi na całym torze, które łącznie trwały 33 minuty i 39 sekund.
W 24-godzinnym wyścigu Daytona w 2022 roku liczba okresów neutralizacji wyniosła 17, co dało łączny czas 6 godzin, 1 minutę i 5 sekund. Najdłuższa neutralizacja miała miejsce mniej niż trzy godziny po rozpoczęciu wyścigu i trwała 31 minut i 55 sekund. Natomiast rankiem drugiego dnia wyścig odbywał się bez przerwy przez 4 godziny i 53 minuty.
Znajdź najlepsze rozwiązanie dla swojego samochodu
Bonus: Hamulce
Po podkreśleniu wszystkich tych różnic warto zauważyć jeden element, który łączy zwycięskie samochody zarówno w Le Mans, jak i w Daytonie: układ hamulcowy. Jedną z jego kluczowych zalet są monoblokowe zaciski Brembo wykonane ze stopu aluminium i litu, idealne do osiągnięcia optymalnego stosunku sztywności do masy i zapewnienia spójnej wydajności hamowania od pierwszego do ostatniego zakrętu.
Innowacje Brembo w wyścigach długodystansowych obejmują również rozwój technologii tarcz węglowych. Już w 2001 roku Brembo umożliwiło zespołowi Joest z Audi R8—prowadzonego przez Franka Bielę, Emanuele Pirro i Toma Kristensena—wygranie wyścigu bez wymiany tarcz lub klocków ani razu.
Kolejną innowacją Brembo jest system mocowania tarczy hamulcowej do pierścienia ciernego za pomocą systemu spline drive, wprowadzony w 2008 roku.
Brembo zoptymalizowało również wymiary tarcz i klocków, co pozwoliło na znaczną redukcję masy, przyczyniając się do szybszych czasów okrążeń. Rozmiar i masa hamulców są kluczowe nie tylko podczas hamowania, ale także podczas przyspieszania i pokonywania zakrętów, ponieważ są one częścią masy nieresorowanej.