10 najbardziej utytułowanych i najdłużej zwyciężających zawodników w historii MotoGP
To był rok 2010, gdy Marc Márquez odniósł swoje pierwsze zwycięstwo w wyścigu Grand Prix.
Piętnaście lat później wciąż wygrywa, dzięki czemu znalazł się w gronie 10 zawodników, którzy potrafili zwyciężać w odstępie przekraczającym 13 lat. Czy wiesz, kto przewodzi temu zestawieniu?
„Aby zwyciężyć, potrzebujesz talentu. Aby zwyciężać wielokrotnie, potrzebujesz charakteru”.
(John Wooden, trener UCLA Bruins, drużyny, która zdobyła siedem kolejnych tytułów mistrza NCAA w koszykówce)
Od momentu powstania motocyklowych mistrzostw świata w 1949 roku ponad 400 zawodników odniosło przynajmniej jedno zwycięstwo w Grand Prix, jednak tylko 306 zdołało powtórzyć ten sukces. Niewiele ponad 100 kierowców przekroczyło granicę 10 wygranych, a zaledwie około 40 stawało na najwyższym stopniu podium co najmniej 20 razy.
To pokazuje - jeśli w ogóle potrzeba na to dowodów - że wielokrotne wygrywanie nie jest niemożliwe nawet w tak złożonym sporcie, jak wyścigi motocyklowe. Czasami wystarczy odpowiedni zbieg okoliczności, na przykład nagła zmiana pogody, aby nawet zawodnik ze środka stawki wykorzystał swoją szansę i pozostawił rywali w tyle podczas wyjątkowego dnia.
Powtarzanie sukcesów nigdy nie jest jednak dziełem przypadku. Tak samo jak Brembo, któremu przez ostatnie 30 lat udało się wygrywać każdy wyścig klasy królewskiej - a także każdy sprint - za pośrednictwem motocykli wyposażonych w jego komponenty hamulcowe.
To bezprecedensowa passa w historii sportów motorowych, obejmująca blisko 520 wyścigów Grand Prix - najpierw w klasie 500 cc, a obecnie w MotoGP - wszystkie wygrane przez motocykle korzystające z hamulców Brembo.
W tym roku Marc Márquez został szóstym zawodnikiem w historii, który odniósł zwycięstwo w Grand Prix co najmniej 15 lat po swoim pierwszym triumfie w motocyklowych mistrzostwach świata. Niektórzy kierowcy dokonali jednak jeszcze bardziej imponujących wyczynów. Oto pełne zestawienie.
Johann Zarco
35-letni Francuz jest obecnie najstarszym etatowym zawodnikiem w stawce MotoGP. Zadebiutował w mistrzostwach świata w 2009 roku w klasie 125 cc na motocyklu Aprilia, jednak na swoje pierwsze podium musiał czekać do Grand Prix Hiszpanii 2011, które ukończył na trzecim miejscu na Derbi.
Jeszcze w tym samym roku odniósł swoje pierwsze zwycięstwo, triumfując w Grand Prix Japonii. Pierwszą wygraną w Moto2 zanotował podczas Grand Prix Argentyny w 2015 roku, a w klasie pośredniej zdobył następnie dwa tytuły mistrza świata.
Na premierowe zwycięstwo w MotoGP musiał czekać aż do Grand Prix Australii 2023.
W tym roku, startując w barwach LCR Honda, zwyciężył na torze Le Mans przed własną publicznością i rodziną. Triumf odniósł w niezwykle trudnych, zmiennych warunkach pogodowych, jednak nawet w deszczu karbonowe tarcze hamulcowe Brembo spisały się bez zarzutu.
Thomas Lüthi
Szwajcar zadebiutował w motocyklowych mistrzostwach świata w lipcu 2002 roku na Hondzie, a już podczas swojego 13. startu stanął na podium, zajmując drugie miejsce w Grand Prix Katalonii.
W 2005 roku sięgnął po tytuł mistrza świata klasy 125 cc dzięki czterem zwycięstwom, w tym pierwszemu w karierze, odniesionemu na torze Le Mans na motocyklu Honda RS 125R.
W klasie 250 cc nigdy nie udało mu się wygrać wyścigu, jednak w Moto2 odniósł aż 12 zwycięstw - od Grand Prix Malezji 2011 do Grand Prix Ameryk 2019, gdzie pokonał Marcela Schröttera.
W sezonach 2016 i 2017 został także wicemistrzem świata Moto2. Thomas Lüthi zakończył karierę po sezonie 2021, ale do dziś pozostaje rekordzistą Moto2 pod względem liczby miejsc na podium oraz najszybszych okrążeń. W trakcie swojej kariery w tej klasie startował najpierw na motocyklach Suter, a później Kalex.
Phil Read
Anglik, który zmarł w październiku 2022 roku, był jednym z najwybitniejszych zawodników w historii wyścigów motocyklowych, o czym najlepiej świadczą jego osiągnięcia: zdobył jeden tytuł mistrza świata w klasie 125 cc, cztery w klasie 250 cc oraz dwa w klasie 500 cc w latach 1964-1974, ścigając się na motocyklach Yamahy i MV Agusty.
Phil Read odniósł swoje pierwsze zwycięstwo w 1961 roku - tym samym, w którym powstało Brembo - triumfując w wyścigu Junior TT klasy 350 cc na motocyklu Norton po wyczerpującej rywalizacji trwającej 2 godziny i 22 minuty.
Wygrywał wyścigi Grand Prix w czterech różnych klasach: odniósł 10 zwycięstw w 125 cc, 27 w 250 cc, 4 w 350 cc oraz 11 w klasie królewskiej.
Ostatni triumf odniósł podczas Grand Prix Czechosłowacji 1975 w klasie 500 cc, gdzie na MV Aguście pokonał Giacoma Agostiniego z przewagą całej minuty.
Jorge Lorenzo
Nazywany „Por Fuera” ze względu na brawurowe manewry wyprzedzania po zewnętrznej stronie zakrętu, Jorge Lorenzo zdobył pięć tytułów mistrza świata - dwa w klasie 250 cc i trzy w MotoGP.
W klasie 125 cc odniósł cztery zwycięstwa na motocyklu Derbi. Pierwsze z nich wywalczył podczas Grand Prix Brazylii 2003, pokonując Casey'a Stonera.
W klasie 250 cc odniósł 17 zwycięstw na Aprilii, co zapewniło mu angaż do fabrycznego zespołu Yamahy w MotoGP. Debiutował tam w imponującym stylu, zdobywając pole position i zajmując drugie miejsce w wyścigu.
Mimo kilku poważnych kontuzji Lorenzo zgromadził 47 zwycięstw w MotoGP. Niemal wszystkie odniósł na Yamasze M1, z wyjątkiem trzech ostatnich, wywalczonych na Ducati. Ostatni triumf świętował podczas Grand Prix Austrii 2018, po zaciętym pojedynku hamowaniami z Marcem Márquezem, w którym kluczową rolę odegrały światowej klasy układy hamulcowe Brembo.
Marc Márquez (wciąż aktywny, więc jego dorobek nadal rośnie)
Zwyciężając 22 czerwca na torze Mugello, Márquez odniósł wygraną dokładnie 15 lat po swoim pierwszym triumfie w wyścigu Grand Prix. Ośmiokrotny mistrz świata po raz pierwszy stanął na najwyższym stopniu podium 6 czerwca 2010 roku - również na Mugello - w klasie 125 cc na motocyklu Derbi.
Startując z szóstego pola, wyprzedził Pola Espargaró w pierwszej strefie hamowania przedostatniego okrążenia, a na mecie obronił prowadzenie przed Nicolásem Terolem z przewagą zaledwie 0,039 sekundy.
Márquez ma na swoim koncie 10 zwycięstw w klasie 125 cc, 16 w Moto2 oraz około 70 w MotoGP. Wszystkie odniósł, korzystając z hamulców Brembo, które pomogły mu wywalczyć osiem tytułów mistrza świata.
Na razie.
Dani Pedrosa
Jedynie pech - w postaci licznych upadków i złamań - pozbawił Daniego Pedrosę tytułu mistrza świata MotoGP. Hiszpan wygrał 31 wyścigów klasy królewskiej i trzykrotnie kończył sezon jako wicemistrz świata.
W latach 2003-2005 zdobył trzy tytuły mistrza świata - jeden w klasie 125 cc i dwa w 250 cc. Pierwsze zwycięstwo odniósł podczas Grand Prix Holandii w Assen w 2002 roku, prowadząc od startu z pole position aż do mety.
Ostatni triumf - podobnie jak wszystkie z 54 zwycięstw w motocyklowych mistrzostwach świata - odniósł na Hondzie, wygrywając Grand Prix Walencji 2017 po wyprzedzeniu Johanna Zarco na ostatnim okrążeniu.
Ángel Nieto
Specjalista od najmniejszych klas pojemnościowych, Ángel Nieto z 13 tytułami mistrza świata jest drugim najbardziej utytułowanym zawodnikiem w historii. Sześć mistrzostw zdobył w klasie 50 cc, a siedem w 125 cc, dominując w latach 1969-1984.
W motocyklowych mistrzostwach świata zadebiutował podczas Grand Prix Hiszpanii w 1964 roku, jednak na pierwsze podium musiał czekać do wyścigu w Assen w 1967 roku.
Pierwsze zwycięstwo odniósł podczas Grand Prix Niemiec Wschodnich 1969 na torze Sachsenring w klasie 50 cc, ścigając się na Derbi. W klasie 125 cc zadebiutował rok później, a premierowy triumf odniósł jeszcze w tym samym sezonie podczas Grand Prix Belgii.
W 1975 roku przeniósł się do zespołu Kreidlera, z którym wygrał sześć z ośmiu wyścigów, a w dwóch pozostałych zajął drugie miejsca.
Nieto zwyciężał także na motocyklach Bultaco, Minarelli i Garelli, jednak po swoje ostatnie zwycięstwo musiał wrócić do pierwszej miłości. Na Derbi wygrał wyścig klasy 80 cc podczas Grand Prix Francji 1985.
Andrea Dovizioso
Jego największym pechem było to, że przyszło mu rywalizować z Marcem Márquezem. W latach 2017-2019 zawodnik z Forlì do samego końca naciskał Hiszpana, trzykrotnie kończąc sezon MotoGP na pozycji wicemistrza świata.
Andrea Dovizioso odniósł swoje pierwsze zwycięstwo w 2004 roku podczas Grand Prix Republiki Południowej Afryki w klasie 125 cc na Hondzie. W tamtym sezonie wygrał pięć wyścigów i sięgnął po tytuł mistrza świata.
W ciągu trzech sezonów spędzonych w klasie 250 cc odniósł cztery zwycięstwa, dwukrotnie kończąc mistrzostwa jako wicemistrz świata i raz na trzecim miejscu.
W MotoGP przez pierwszych osiem sezonów wygrał tylko jeden wyścig, jednak później odegrał kluczową rolę w powrocie Ducati na zwycięską ścieżkę, odnosząc w barwach producenta z Bolonii 14 triumfów. Ostatni z nich wywalczył podczas Grand Prix Austrii 2020, pokonując Marca Márqueza.
Dovizioso był również jednym z głównych inicjatorów powrotu do stosowania obsługiwanej kciukiem pompy tylnego hamulca Brembo, z której korzystał wyłącznie w prawych zakrętach.
Loris Capirossi
5 sierpnia 1990 roku zawodnik z Imoli wygrał wyścig klasy 125 cc na torze Donington Park na motocyklu Hondy zespołu Team Pileri, zostając - w wieku 17 lat i 49 dni - najmłodszym zwycięzcą Grand Prix w historii.
Loris Capirossi odniósł osiem zwycięstw w klasie 125 cc, zdobywając dwa tytuły mistrza świata. W klasie 250 cc wygrał 12 wyścigów i sięgnął po mistrzostwo świata w 1998 roku na Aprilii - właśnie w sezonie, w którym Brembo zaprezentowało swój radialnie montowany zacisk hamulcowy.
W klasie 500 cc zwyciężył dwukrotnie, a w MotoGP odniósł siedem wygranych, przechodząc do historii jako pierwszy zawodnik, który zwyciężył na Ducati Desmosedici w 2003 roku.
Ostatni triumf odniósł podczas Grand Prix Japonii 2007. Tego samego dnia jego zespołowy kolega Casey Stoner zapewnił sobie tytuł mistrza świata, finiszując na szóstym miejscu.
Valentino Rossi
Utrzymanie się na szczycie przez 20 lat to jeden z wielu niezwykłych rekordów Valentino Rossiego. Swoje pierwsze zwycięstwo odniósł już w 11. starcie, podczas Grand Prix Czech w 1996 roku, na Aprilii RS125 wyposażonej w stalową tarczę hamulcową o średnicy 273 mm i czterotłoczkowy osiowy zacisk hamulcowy.
Już rok później zdobył tytuł mistrza świata klasy 125 cc, a w 1999 roku dołożył mistrzostwo w klasie 250 cc, również na Aprilii.
W klasie 500 cc sięgnął po tytuł już w swoim drugim sezonie, a następnie pozostawał niepokonany aż do 2005 roku, mimo zmiany Hondy na Yamahę.
Ósme i dziewiąte mistrzostwo świata wywalczył odpowiednio w 2008 i 2009 roku, a zwycięstwa odnosił jeszcze do 2017 roku. Ostatni triumf świętował podczas Grand Prix Holandii w Assen, gdzie pokonał Danilo Petrucciego z przewagą zaledwie 0,063 sekundy.
Łącznie Rossi wygrał 115 wyścigów Grand Prix. W trakcie swojej kariery zmieniał producentów motocykli, zespoły i dostawców opon, ale jedno pozostawało niezmienne - zawsze korzystał z hamulców Brembo.
Niektórych może zaskoczyć brak w tym zestawieniu Giacoma Agostiniego - najbardziej utytułowanego zawodnika w historii, który zdobył 15 tytułów mistrza świata i odniósł 123 zwycięstwa w wyścigach Grand Prix: 68 w klasie 500 cc, 54 w 350 cc oraz jedno w 750 cc.
„Ago” rozpoczął jednak starty w motocyklowych mistrzostwach świata stosunkowo późno, bo w wieku 21 lat, a karierę zakończył jako 35-latek. Między jego pierwszym zwycięstwem - odniesionym podczas Grand Prix Niemiec Zachodnich 1965 w klasie 350 cc - a ostatnim triumfem, wywalczonym w Grand Prix Niemiec Zachodnich 1977 w klasie 750 cc, upłynęło zaledwie 12 lat i 153 dni.