Po dwóch kolejnych latach zdominowanych przez Ducati, triumf Topraka Razgatlıoğlu na motocyklu BMW sprawił, że producent z Borgo Panigale nie zdołał po raz trzeci z rzędu zdobyć tytułów mistrzowskich w klasyfikacji zawodników zarówno w MotoGP, jak i w World Superbike.
Sukces Ducati w MotoGP ani przez moment nie był zagrożony – czterech najlepszych zawodników końcowej klasyfikacji sezonu 2024 dosiadało Desmosedici. Zupełnie inaczej wyglądała sytuacja w World Superbike, gdzie Ducati musiało zadowolić się tytułami mistrza konstruktorów, zespołów oraz klasyfikacji niezależnej, uznając wyższość tureckiego zawodnika i niemieckiego motocykla w walce o mistrzostwo świata kierowców.
Podwójne zwycięstwa: 500/MotoGP - WSBK
W przeciwieństwie do MotoGP, którego historia sięga 1949 roku, mistrzostwa świata World Superbike są stosunkowo młodą serią wyścigową – zainaugurowano je dopiero w 1988 roku. Oznacza to, że obie kategorie rozgrywano równolegle przez 37 sezonów, a tylko siedem razy ten sam producent zdołał w jednym roku zdobyć zarówno tytuł mistrza świata w królewskiej klasie Grand Prix (500 cm³/MotoGP), jak i mistrzostwo w opartym na motocyklach seryjnych cyklu WorldSBK.
1989 Honda
W drugim sezonie istnienia mistrzostw świata Superbike scenariusz powtórzył się z roku 1988 – Fred Merkel ponownie zdobył tytuł mistrza świata na Hondzie RC30 zespołu Rumi. Do osiągnięcia tego sukcesu wystarczyły mu zaledwie trzy zwycięstwa, mniej niż cztery wygrane Stéphane’a Mertensa i pięć triumfów Raymonda Roche’a, dzięki regularności potwierdzonej 10 miejscami na podium i czterema czwartymi lokatami.
W klasie 500 cm³ po mistrzowski tytuł sięgnął Eddie Lawson, dosiadający Hondy NSR500 zespołu Rothmans Erv Kanemoto. O sukcesie Amerykanina przesądziła znakomita druga część sezonu, podczas której odrobił straty do Wayne’a Raineya, notując trzy zwycięstwa i cztery drugie miejsca w ostatnich siedmiu wyścigach.
1997 Honda
W klasie 500 cm³ Honda dokonała absolutnej dominacji, osiągając potrójny komplet sukcesów – wygrała wszystkie 15 wyścigów Grand Prix rozegranych w sezonie 1997, zdobyła 15 pole position oraz ustanowiła 15 najszybszych okrążeń wyścigu.
Spośród zawodników szczególnie wyróżnił się Mick Doohan, który zaliczył najlepszy sezon w swojej karierze. Australijczyk odniósł 12 zwycięstw, 14 razy stanął na podium i zakończył mistrzostwa z imponującą przewagą 143 punktów nad najbliższym rywalem.
Rywalizacja w World Superbike była znacznie bardziej wyrównana, jednak przełom nastąpił podczas trzeciej rundy od końca sezonu na torze Albacete. John Kocinski, dosiadający Hondy RC45 fabrycznego zespołu, wykorzystał dwa nieukończone wyścigi Carla Fogarty’ego na Ducati i odrobił do niego cenne punkty. Ostatecznie Amerykanin sięgnął po tytuł mistrza świata z przewagą 58 punktów.
2002 Honda
W 2002 roku Honda ponownie odegrała główną rolę w obu najważniejszych motocyklowych seriach wyścigowych. W MotoGP przewaga Valentino Rossiego była tak wyraźna, że jego sukcesy sprawiały wrażenie osiąganych z łatwością. Zupełnie inaczej wyglądała rywalizacja w World Superbike, gdzie kibice byli świadkami historycznego pojedynku.
Troy Bayliss na Ducati wygrał pierwszych sześć wyścigów sezonu, a następnie dołożył kolejną serię sześciu zwycięstw z rzędu między majem a lipcem. W tym czasie Colin Edwards, dosiadający Hondy VTR 1000 SP2, regularnie finiszował na drugim miejscu. Amerykanin odwrócił jednak losy rywalizacji w spektakularny sposób, wygrywając ostatnich dziewięć wyścigów sezonu i zdobywając tytuł mistrza świata z przewagą 11 punktów.
W MotoGP Valentino Rossi rozpoczął sezon od 10 zwycięstw w pierwszych 12 rundach na Hondzie RC211V, a następnie kontrolował swoją przewagę w klasyfikacji generalnej, skutecznie broniąc tytułu wywalczonego rok wcześniej jeszcze w klasie 500 cm³.
2009 Yamaha
Valentino Rossi miał również znaczący udział w pierwszym podwójnym sukcesie Yamahy, odniesionym w 2009 roku. W sezonie MotoGP dwa motocykle Yamaha M1 odniosły łącznie 10 zwycięstw, jednak ostatecznie to Rossi okazał się lepszy od Jorge Lorenzo, zdobywając mistrzowski tytuł z przewagą 45 punktów. Było to jego dziewiąte i zarazem ostatnie mistrzostwo świata, wywalczone – jak wszystkie wcześniejsze – z wykorzystaniem hamulców Brembo.
Rok 2009 przyniósł również pierwszy tytuł mistrzowski Yamahy w World Superbike. Jego autorem był debiutujący w serii Ben Spies, który na fabrycznej Yamasze R1 zdołał pokonać zawodników Ducati. Walka o mistrzostwo trwała do samego końca – Amerykanin wyprzedził Noriyukiego Hagę w klasyfikacji generalnej dopiero po pierwszym wyścigu finałowej rundy w Portimão.
2021 Yamaha
Na kolejny tytuł w World Superbike Yamaha musiała czekać aż do 2021 roku. Zdobył go Toprak Razgatlıoğlu, który pokonał w walce o mistrzostwo Jonathana Reę i Kawasaki, mimo że obaj zawodnicy odnieśli po 13 zwycięstw. Co więcej, Irlandczyk z Irlandii Północnej zakończył sezon z nawet większą liczbą miejsc na podium – 30 wobec 29 uzyskanych przez Turka.
W MotoGP sezon rozpoczął się dla Yamahy znakomicie – motocykle M1 wygrały trzy pierwsze wyścigi, co zapowiadało łatwą drogę do mistrzostwa. Później jednak Maverick Viñales stracił formę, a ciężar walki o tytuł spoczął na barkach Fabio Quartararo, który do letniej przerwy zdążył odnieść cztery zwycięstwa.
Choć w ostatnich dziewięciu rundach sezonu Francuz wygrał już tylko jeden wyścig, zdołał utrzymać prowadzenie w klasyfikacji generalnej i został pierwszym Francuzem w historii, który zdobył mistrzostwo świata w królewskiej klasie wyścigów motocyklowych.
2022 Ducati
Po 11 latach oczekiwania Ducati ponownie zdobyło tytuł mistrza świata World Superbike. Stało się to za sprawą znakomitego sezonu Álvara Bautisty, który na motocyklu Aruba.it Racing Ducati Panigale V4 R odniósł 16 zwycięstw, wykręcił 13 najszybszych okrążeń i 31 razy stanął na podium w 36 wyścigach, gromadząc łącznie 601 punktów.
Jeszcze dłużej Ducati czekało na powrót na szczyt w MotoGP. Francesco „Pecco” Bagnaia przywrócił włoskiej marce mistrzowski tytuł, którego nie zdobyła od 2007 roku, gdy triumfował Casey Stoner. Włoch dokonał tego po spektakularnym odrobieniu 91 punktów straty do Fabio Quartararo, odnosząc pięć zwycięstw i osiem razy stając na podium w ostatnich dziesięciu wyścigach sezonu.
2023 Ducati
Podwójny triumf Ducati w 2023 roku przyszedł już zdecydowanie łatwiej i ponownie był dziełem tych samych zawodników.
Na Panigale V4 R Álvaro Bautista dokonał rzeczy wyjątkowej, wygrywając aż 27 wyścigów, ustanawiając rekord, który może okazać się niezwykle trudny do pobicia. Sezon zakończył z dorobkiem 628 punktów, co również stanowi rekord wszech czasów, podobnie jak 23 najszybsze okrążenia uzyskane w trakcie roku.
W MotoGP Pecco Bagnaia potrzebował zaledwie siedmiu zwycięstw, jednak dzięki 15 miejscom na podium – nie licząc sprintów, które zadebiutowały w kalendarzu właśnie w 2023 roku – skutecznie obronił tytuł mistrza świata.
Do finałowej rundy w Walencji Bagnaia przystępował z 21-punktową przewagą nad Jorge Martínem, a na zakończenie sezonu dołożył jeszcze zwycięstwo w ostatnim Grand Prix. Wśród włoskich zawodników wcześniej dwa kolejne tytuły w królewskiej klasie zdobywali jedynie Giacomo Agostini i Valentino Rossi.
A Brembo?
Dla pełnego obrazu, w 6 z 7 podwójnych zwycięstw wspomnianych powyżej, Brembo dostarczało komponenty hamulcowe dla obu zawodników, którzy zdobyli tytuł. Jedynym wyjątkiem był rok 1989; dopiero od następnego roku Honda zaczęła używać Brembo. Od tamtej pory nigdy nie przestała, najpierw w 500, a potem w MotoGP.