Dzięki Diogo Moreirze Brazylia zdobyła swój pierwszy tytuł mistrza świata w wyścigach motocyklowych. Czy znasz wszystkie 20 krajów, które zdobyły tytuł mistrza przynajmniej raz w trzech kategoriach Mistrzostw Świata?
U szczytu pamiętnego pościgu, w którym odrobił 61 punktów straty do Manuel González, Diogo Moreira sięgnął po tytuł mistrza świata Moto2 w sezonie 2025, zostając pierwszym Brazylijczykiem, który zdobył mistrzostwo świata w wyścigach motocyklowych.
W pełni zasłużony triumf zapewnił mu awans do MotoGP, gdzie będzie próbował nawiązać do osiągnięć Alexa Barrosa, zwycięzcy czterech wyścigów Grand Prix w klasie 500 cc i trzech w MotoGP. Barros obserwował jego sukces spod podium podczas finałowej rundy sezonu w Walencji i nagradzał go brawami.
Dzięki temu liczba państw, których zawodnicy zdobyli co najmniej jeden tytuł mistrza świata w jednej z trzech głównych klas współczesnych mistrzostw świata - Moto3, Moto2 i MotoGP - oraz ich poprzedniczek, czyli klas 125 cc, 250 cc i 500 cc, wzrosła do 20.
W zestawieniu nie uwzględniono klas wycofanych z rywalizacji, takich jak 50 cc, 80 cc i 350 cc, ani mistrzostw opartych na motocyklach produkcyjnych, takich jak Superbike, Supersport czy Supersport 300.
Nie ma to na celu sugerowania wyższości jednych rozgrywek nad drugimi, lecz jedynie podkreślenie odrębności obu paddocków.
Oto ranking krajów uszeregowanych według liczby zdobytych tytułów mistrzowskich, ograniczony wyłącznie do trzech klas Grand Prix.
Oto ranking krajów uszeregowanych w kolejności rosnącej pod względem liczby zdobytych tytułów mistrza świata, ograniczony wyłącznie do trzech klas Grand Prix.
16. miejsce - Austria, Brazylia, Kolumbia, Finlandia i Węgry: po jednym tytule
Krajem, który najdłużej czeka na kolejny tytuł mistrza świata, jest Austria. Rupert Hollaus zdobył mistrzostwo świata klasy 125 cc na motocyklu NSU już w 1954 roku. Tytuł został przyznany pośmiertnie, ponieważ zawodnik zginął podczas kwalifikacji do Grand Prix Narodów.
Tragiczny los spotkał również fińskiego zawodnika Jarno Saarinena, mistrza świata klasy 250 cc z 1972 roku na Yamasze. Wszystko wskazywało na to, że obroni tytuł w kolejnym sezonie, który rozpoczął od trzech zwycięstw z rzędu.
Jedyny tytuł Węgier pochodzi z 2007 roku, kiedy Gábor Talmácsi został mistrzem świata klasy 125 cc na Aprilii wyposażonej w hamulce Brembo, kończąc sezon z 15 finiszami w pierwszej piątce.
Znacznie świeższe są sukcesy dwóch ostatnich krajów, które dołączyły do grona mistrzowskich nacji - obu z Ameryki Południowej. W 2024 roku Kolumbia dzięki Davidowi Alonso, który zdominował Moto3, odnosząc 14 zwycięstw w sezonie na motocyklu CFMOTO, a w tym roku Brazylia za sprawą wspomnianego wcześniej Diogo Moreiry w Moto2 na Kalexie. Oba motocykle wyposażone były w zaciski hamulcowe Brembo.
12. miejsce - Nowa Zelandia, San Marino, Szwecja i Wenezuela: po dwa tytuły
Nowozelandczyk Hugh Anderson rozpoczął karierę w mistrzostwach świata od startów w klasie 500 cc, ale później skoncentrował się na mniejszych pojemnościach. Przyniosło to efekty w postaci tytułu mistrza świata klasy 125 cc zdobytego na Suzuki w 1963 roku, który powtórzył w 1965 roku.
Po zajęciu drugiego miejsca w klasyfikacji końcowej w 1969 i 1972 roku, Kent Andersson wreszcie zapewnił Szwecji pierwszy tytuł mistrza świata. Dokonał tego w klasie 125 cc w 1973 roku na Yamasze, wygrywając pięć z pierwszych sześciu rund sezonu. Sukces powtórzył rok później.
Po tytule mistrzowskim Johnny'ego Cecotto w klasie 350 cc (nieuwzględnianym w tym zestawieniu), Wenezuela wróciła na szczyt za sprawą Carlosa Lavado, który w 1983 roku zdobył mistrzostwo świata klasy 250 cc na Yamasze. Powtórzył ten sukces trzy lata później dzięki sześciu zwycięstwom, mimo trzech nieukończonych wyścigów.
San Marino zaistniało w światowym, motocyklowym sporcie za sprawą Manuela Poggiali. W 2001 roku zdobył on tytuł mistrza świata klasy 125 cc na Gilerze dzięki 11 miejscom na podium, a w 2003 roku dołożył mistrzostwo klasy 250 cc na Aprilii. Oba motocykle były wyposażone w hamulce Brembo.
10. miejsce - Rodezja i Republika Południowej Afryki: po trzy tytuły
Rodezja zdobyła osiem tytułów mistrza świata, jednak pięć z nich przypadło na klasę 350 cc, dlatego nie zostały uwzględnione w tym zestawieniu. W klasie 500 cc mistrzem świata został Gary Hocking na MV Aguście w 1961 roku - roku założenia Brembo. W latach 1962 i 1963 Jim Redman zdobywał tytuły w klasie 250 cc na Hondzie.
Republika Południowej Afryki ma na swoim koncie sześć tytułów mistrza świata, z czego połowę w klasie 350 cc. Najbardziej utytułowanym zawodnikiem jest Kork Ballington, który zdobył mistrzostwo świata klasy 250 cc na Kawasaki w latach 1978 i 1979. Najnowszy tytuł dla RPA pochodzi z 2016 roku, kiedy Brad Binder został mistrzem świata Moto3 na KTM-ie wyposażonym w zaciski hamulcowe Brembo.
9. miejsce - Szwajcaria: 4 tytuły
Najbardziej utytułowanym szwajcarskim zawodnikiem jest Stefan Dörflinger, jednak ponieważ jego sukcesy przypadły na klasy 50 cc i 80 cc, nie został uwzględniony w tym zestawieniu.
Trzy tytuły dla Szwajcarii zdobył Luigi Taveri w klasie 125 cc na Hondzie, w latach 1963-1966, po tym jak wcześniej aż pięciokrotnie kończył sezon na pozycji wicemistrza świata.
W czasach współczesnych do grona mistrzów świata dołączył Thomas Lüthi, który w 2005 roku zdobył tytuł w klasie 125 cc na Hondzie, wygrywając mistrzostwa z przewagą zaledwie pięciu punktów.
7. miejsce - Francja i Japonia: po 8 tytułów
Francja może pochwalić się ośmioma tytułami mistrza świata, jednak tylko jednemu zawodnikowi udało się zdobyć ich więcej niż jeden. Johann Zarco dwukrotnie sięgał po mistrzostwo Moto2 - w 2015 i 2016 roku - na motocyklu Kalex, wyposażonym w hamulce Brembo. Najcenniejszy tytuł dla Francji wywalczył jednak Fabio Quartararo, który w 2021 roku został mistrzem świata MotoGP na Yamasze.
Japonia również ma na swoim koncie osiem tytułów mistrza świata. Najnowszy zdobył Ai Ogura, który w 2024 roku został mistrzem Moto2 na Boscoscuro. W klasie 250 cc japońskie sukcesy odnosili Hiroshi Aoyama, Daijiro Kato oraz Tetsuya Harada, jednak prawdziwa dominacja japońskich zawodników przypadła na klasę 125 cc. W latach 1994-1998 zdobyli oni cztery tytuły mistrzowskie dzięki Haruchice Aoki oraz Kazuto Sakacie.
6. miejsce - Australia: 11 tytułów
Początkowo australijscy zawodnicy odnosili największe sukcesy w mniejszych klasach. Tom Phillis został mistrzem świata klasy 125 cc w 1961 roku, a Kel Carruthers zdobył tytuł w klasie 250 cc w 1969 roku.
Do zwycięskiej tradycji Australii w klasie królewskiej powrócił Wayne Gardner, który w 1987 roku zdobył mistrzostwo świata klasy 500 cc na Hondzie. Na motocyklu tej samej marki i w tej samej klasie jeszcze większe sukcesy odniósł Mick Doohan, zdobywając pięć tytułów z rzędu w latach 1994-1998. Pomagała mu w tym pompa hamulcowa obsługiwana kciukiem, opracowana przez Brembo w celu zrekompensowania skutków kontuzji jego prawej stopy.
Następnie przyszły dwa tytuły MotoGP zdobyte przez Caseya Stonera w latach 2007 i 2011, a jedenasty tytuł dla Australii wywalczył Remy Gardner, który został mistrzem Moto2 w 2021 roku.
5. miejsce - Niemcy: 12 tytułów
Niemcy zajmują piąte miejsce z dorobkiem 12 tytułów mistrza świata, mimo że w XXI wieku zdobyli tylko dwa mistrzostwa, a od 13 sezonów nie sięgnęli po żadne kolejne. Ostatni tytuł wywalczył Sandro Cortese w Moto3 w 2012 roku na KTM-ie, a rok wcześniej mistrzem Moto2 został Stefan Bradl.
Najbardziej utytułowanym niemieckim zawodnikiem w jednej klasie pozostaje Anton Mang, który zdobył trzy tytuły mistrza świata w klasie 250 cc na motocyklach japońskich marek w latach 1980-1987.
Po trzy tytuły zdobył również Werner Haas, który w latach 50. triumfował na niemieckich motocyklach NSU w klasach 125 cc i 250 cc. Dwa mistrzostwa w latach 70. wywalczył Dieter Braun, natomiast po jednym tytule zdobyli Hermann Paul Müller oraz Dirk Raudies.
4. miejsce - USA: 17 tytułów
Amerykańscy zawodnicy dołączyli do mistrzostw świata stosunkowo późno, ale od 1978 roku zaczęli odgrywać w nich dominującą rolę, zwłaszcza w klasie 500 cc, którą zdominowali aż do 1993 roku. Eddie Lawson zdobył cztery tytuły mistrza świata, po trzy wywalczyli Kenny Roberts i Wayne Rainey, dwa przypadły Freddiemu Spencerowi, a jeden Kevinowi Schwantzowi.
W 1985 roku Spencer dokonał rzadkiego wyczynu, zdobywając w jednym sezonie tytuły mistrza świata zarówno w klasie 250 cc, jak i 500 cc.
Kenny Roberts Jr. dołożył kolejne mistrzostwo dla Stanów Zjednoczonych, wygrywając klasę 500 cc w 2000 roku na Suzuki wyposażonym w innowacyjne radialne zaciski hamulcowe Brembo.
John Kocinski został mistrzem świata klasy 250 cc w 1990 roku, natomiast Nicky Hayden zdobył tytuł MotoGP w 2006 roku, zapewniając Stanom Zjednoczonym siedemnaste mistrzostwo świata.
3. miejsce - Wielka Brytania: 31 tytułów
Jedenastu brytyjskich zawodników zdobyło tytuły mistrza świata (a kolejnych pięciu triumfowało w klasach 350 cc i 50 cc), jednak niemal połowie z nich nie udało się powtórzyć tego osiągnięcia. Od początków mistrzostw świata aż do lat 60. Brytyjczycy dominowali w wyścigach Grand Prix, natomiast w ciągu ostatnich 48 lat zdobyli zaledwie jeden tytuł - w 2015 roku w Moto3 wywalczył go Danny Kent.
Najwybitniejszym brytyjskim zawodnikiem pozostaje Mike Hailwood, dziewięciokrotny mistrz świata (siedmiokrotny według kryteriów tego zestawienia, po wyłączeniu dwóch tytułów w klasie 350 cc). Wśród jego osiągnięć znajdują się cztery kolejne tytuły mistrza świata klasy 500 cc zdobyte w latach 60. na Hondzie i MV Aguście.
Na uwagę zasługują również osiągnięcia Phila Reada, który zdobył sześć tytułów (plus jeden w klasie 350 cc), a także Johna Surteesa (cztery tytuły plus trzy w klasie 350 cc) oraz Geoffa Duke'a (cztery tytuły plus dwa w klasie 350 cc).
Aż 17 brytyjskich tytułów zdobyto w klasie 500 cc - pierwszy wywalczył Leslie Graham, a dwa ostatnie przypadły Barry'emu Sheene. Kolejnych dziewięć tytułów Brytyjczycy zdobyli w klasie 250 cc.
2. miejsce - Hiszpania: 50 tytułów
Dominacja hiszpańskich zawodników stanowi przeciwieństwo brytyjskiej historii sukcesów, ponieważ do 1968 roku Hiszpanie nie zdobyli ani jednego tytułu mistrza świata. Przełom nastąpił za sprawą niezapomnianego Ángela Nieto, trzynastokrotnego mistrza świata. Siedem tytułów wywalczył w klasie 125 cc, a kolejne sześć w klasie 50 cc (wspomnianej tutaj, ale nieuwzględnianej w zestawieniu).
Pierwszym hiszpańskim mistrzem świata klasy królewskiej został Álex Crivillé, który sięgnął po tytuł w 1999 roku. Jego śladami poszli Jorge Lorenzo, który zdobył trzy tytuły w MotoGP i pięć łącznie, Marc Márquez z siedmioma tytułami w MotoGP i dziewięcioma w całej karierze, a także Joan Mir i Jorge Martín, którzy zdobyli po jednym mistrzostwie. Wszyscy korzystali z układów hamulcowych Brembo.
Hiszpania zdominowała również niższe klasy wyścigowe dzięki następcom Ángela Nieto. Wśród nich znaleźli się między innymi Pedro Acosta, dwukrotny mistrz świata, Dani Pedrosa z trzema tytułami, Sito Pons z dwoma oraz Álex Márquez, który również zdobył dwa mistrzostwa świata.
1. miejsce - Włochy: 71 tytułów
Aż 30 włoskich zawodników zdobywało tytuły mistrza świata, co dało łącznie 71 mistrzostw, nie licząc klas MotoE, 350 cc i 50 cc.
Na czele znajduje się najbardziej utytułowany motocyklista w historii - Giacomo Agostini. Zdobył on 15 tytułów mistrza świata, z czego 13 na MV Aguście, a dwa ostatnie na Yamasze. Osiem z nich przypadło na klasę 500 cc, a siedem kolejnych (nieuwzględnianych w tym zestawieniu) na klasę 350 cc.
Równie legendarnymi postaciami są Carlo Ubbiali oraz Valentino Rossi, którzy zdobyli po dziewięć tytułów mistrza świata. Ubbiali dominował w klasach 125 cc i 250 cc w latach 50., natomiast Rossi triumfował w czterech różnych kategoriach - 125 cc, 250 cc, 500 cc oraz MotoGP - przez całą karierę korzystając z hamulców Brembo.
Nieco dalej w klasyfikacji znajduje się Max Biaggi z czterema tytułami mistrza świata. Za nim plasują się Walter Villa, Francesco Bagnaia, Bruno Ruffo, Luca Cadalora oraz Loris Capirossi.
Poza rankingami: Brembo
Ponad wszelkimi flagami i narodowymi klasyfikacjami istnieje jeden stały element obecny w każdym zwycięstwie odniesionym na torze - jedyny, który nie zna rywali ani granic - technologiczna doskonałość.
Od najmocniejszych maszyn MotoGP, gdzie energia kinetyczna osiąga ogromne wartości, po lżejsze motocykle Moto3, w których kluczowe znaczenie ma zwinność, tylko jeden lider może pochwalić się trzycyfrową liczbą tytułów mistrza świata: Brembo, które zgromadziło ponad 100 mistrzostw świata w motocyklowych mistrzostwach świata.
Wystarczy wspomnieć o 37 tytułach zdobytych w klasie 500 cc/MotoGP, w tym o 32 kolejnych mistrzostwach wywalczonych przez zawodników korzystających z hamulców Brembo. Do tego dochodzą liczne tytuły w niższych klasach - najpierw 125 cc i 250 cc, a następnie Moto3 i Moto2 - co daje łącznie ponad 100 tytułów mistrza świata zdobytych w trzech głównych klasach Grand Prix.
Który kraj wejdzie do rankingu w nadchodzących latach?
Może to być Turcja dzięki Toprakowi Razgatlioglu, już trzykrotnemu mistrzowi świata w Superbike lub braciom Öncü. A może Belgia z Barrym Baltusem. Inne możliwości to Argentyna, Malezja, Czechy, Irlandia lub Indonezja, patrząc na nazwiska zarejestrowane na sezon 2026. Co wydaje się pewne, to że będą korzystać z komponentów hamulcowych Brembo.