Pierwsza edycja odbyła się w 2013 roku, a poza odwołaniem w 2020 roku z powodu COVID-19, wyścig odbywa się corocznie. Łącznie w Stanach Zjednoczonych odbyło się 36 Grand Prix, w tym 15 na Laguna Seca, 8 w Indianapolis i 2 na Daytona. 

Według techników Brembo współpracujących ściśle ze wszystkimi zawodnikami MotoGP, tor Circuit of the Americas o długości 5,513 km zalicza się do kategorii umiarkowanie wymagających torów dla hamulców. W skali od 1 do 6 uzyskał wskaźnik trudności 3, ponieważ posiada 3 punkty hamowania o wysokim poziomie, tyle samo o średnim poziomie oraz 4 o lekkim. W każdym okrążeniu zawodnicy używają hamulców przez 37 sekund, co stanowi 30% czasu trwania wyścigu.

Najtrudniejszy zakręt dla układu hamulcowego na torze Circuit of the Americas to zakręt 12., poprzedzany przez prostą o długości 1,2 km: prędkości motocykli spadają z 334 km/h do 69 km/h dzięki 6,5-sekundowej fazie hamowania, podczas której pokonują 325 metrów. Zawodnicy wywierają nacisk 5,3 kg na dźwignię hamulca Brembo, doświadczając przeciążenia 1,5 g, podczas gdy ciśnienie w układzie hamulcowym osiąga 11,3 bara.

W 2013 roku Marc Marquez wszedł do MotoGP bez wielkich przygotowań. W swoim debiucie zajął 3. miejsce w Katarze, a w kolejnej rundzie w Austin przyspieszył: uzyskując najlepsze czasy w 1., 2. i 4. sesji treningowej, co było zapowiedzią pole position z przewagą 254 tysięcznych sekundy nad Danim Pedrosą i jedną sekundą nad resztą stawki. W pierwszych 12 okrążeniach wyścigu Marc pozwolił swojemu zespołowemu koledze na mocniejsze tempo, oddalając się od innych rywali. Następnie objął prowadzenie i powiększał przewagę aż do trzeciego od końca okrążenia. W wieku 20 lat i 63 dni Marquez został najmłodszym zwycięzcą wyścigu klasy królewskiej, bijąc rekord Freddiego Spencera o 133 dni. Rekord, który utrzymywał się od 1982 roku.