Oto ich historie
Od momentu dołączenia do Ferrari kibice Lewisa Hamiltona z niecierpliwością wypatrują jego pierwszego zwycięstwa za kierownicą bolidu z wierzgającym koniem na nosie. Początek sezonu nie należał do najłatwiejszych, choć siedmiokrotny mistrz świata wygrał sprint w Chinach - tyle że ten sukces nie jest liczony w oficjalnych statystykach jako zwycięstwo w Grand Prix.
Czekając na jego powrót na najwyższy stopień podium - gdzie stawał już 105 razy, co pozostaje rekordem Formuły 1 - warto sprawdzić, ile czasu zajęło 10 najbardziej ikonicznym kierowcom Ferrari z ostatnich 50 lat odniesienie pierwszego zwycięstwa w barwach Scuderii.
Z okazji 50-lecia Brembo w motorsporcie - firmy, która zadebiutowała w Formule 1 w 1975 roku jako dostawca tarcz hamulcowych dla Scuderii Ferrari - analiza obejmuje wyłącznie kierowców ścigających się z układami hamulcowymi Brembo, z pominięciem legend takich jak Alberto Ascari, Juan Manuel Fangio, Mike Hawthorn, Phil Hill, John Surtees i Jacky Ickx.
Michael Schumacher przybył do Maranello w 1996 roku jako dwukrotny mistrz świata. Jednak Ferrari w tamtym czasie nie było jeszcze konkurencyjne w porównaniu do swoich rywali. Mimo to Schumacher stanął na podium już w swoim drugim wyścigu, w Brazylii, i zdobył pole position na Imoli w swoim piątym starcie.
Jego pierwsze zwycięstwo z Ferrari miało miejsce w siódmym wyścigu, w Hiszpanii, w deszczowych warunkach. Mistrzostwo Schumachera w deszczu było w pełni widoczne, gdy doskonale radził sobie ze swoim F310 na śliskim torze. Ten samochód był wyposażony w zaciski i tarcze Brembo z krótkim i bardzo czułym skokiem pedału, dostosowanym do jego preferencji.
Po nieudanych próbach zdobycia tytułu z Tyrrellem i Wolfem, Jody Scheckter wykorzystał życiową szansę, przechodząc do Ferrari w 1979 roku.
Już w swoim trzecim wyścigu za kierownicą modelu 312T4 zajął drugie miejsce na domowym torze. Na pierwsze zwycięstwo w barwach Ferrari nie musiał jednak długo czekać - odniósł je podczas Grand Prix Belgii na Spa-Francorchamps, mimo że do wyścigu startował dopiero z siódmego pola.
Dzięki strategicznej jeździe, wykorzystaniu błędów i problemów rywali, objął prowadzenie na 54. okrążeniu po wyprzedzeniu Jacques’a Laffite’a.
Ferrari było w tamtym sezonie na tyle dominujące, a wyposażony w tarcze hamulcowe Brembo bolid tak konkurencyjny, że Scheckter zdobył mistrzostwo świata, a jego zespołowy kolega zakończył sezon na pozycji wicemistrza.
Niki Lauda został polecony Enzo Ferrariemu przez Claya Regazzoniego, z którym ścigał się w BRM. Debiut Laudy w Ferrari był ryzykowny, ale od razu dostarczył rezultat, kończąc na drugim miejscu w Argentynie, przed Regazzonim. Podczas trzeciej rundy w RPA Lauda zdobył pole position, ale problem z wtryskiem paliwa uniemożliwił mu osiągnięcie wyniku.
Odkupił winy w Jaramie, gdzie zdobył pole position, wygrał wyścig i ustanowił najszybsze okrążenie — swoje pierwsze zwycięstwo w zaledwie czwartym wyścigu z Ferrari. W tamtym czasie Ferrari jeszcze nie stosowało hamulców Brembo, które wprowadzono w 1975 roku.
Po rozstaniu z McLarenem, Alain Prost dołączył do Ferrari w 1990 roku, przynosząc ze sobą numer 1. Zespół opracował doskonały samochód, model 641, z ulepszeniami w zakresie chłodzenia i skrzyni biegów. Jednoczęściowy zacisk Brembo, używany już od dwóch lat, był szczytem technologii hamulcowej.
Prost wykorzystał go na swoją korzyść, zadając druzgocącą porażkę swojemu byłemu koledze z zespołu, wyprzedzając go na 41. okrążeniu, aby wygrać Grand Prix Brazylii—zaledwie swój drugi wyścig z Ferrari.
Sebastian Vettel zrównał się z Prostem, wygrywając w swoim drugim wyścigu z Ferrari. Aby przełamać remis, porównaliśmy liczbę okrążeń prowadzonych podczas ich pierwszych zwycięstw: Prost prowadził przez 31 okrążeń, podczas gdy Vettel przez 46. Vettel dołączył do Ferrari w 2015 roku i nawet odwiedził siedzibę Brembo przed GP Monza.
Jego SF15-T korzystał z węglowych tarcz Brembo CER 300 z 1 200 otworami wentylacyjnymi oraz wentylowanych klocków hamulcowych CCR700 wewnątrz aluminiowo-litowych zacisków monoblokowych. Zajął trzecie miejsce w Australii, zanim odniósł zwycięstwo w Malezji z przewagą dziewięciu sekund.
Debiut Fernando Alonso w Ferrari w 2010 roku był wymarzonym początkiem w Bahrajnie, wzbudzając ogromne podekscytowanie wśród Tifosi. Alonso wygrał wyścig, kończąc przed Felipe Massą. Pomimo startu obok zdobywcy pole position, Vettela, Alonso szybko wysunął się na prowadzenie i objął je, gdy samochód Vettela napotkał problemy.
Jego F10 wyposażono w zmodyfikowany system hamulcowy Brembo, dostosowany do zakazu tankowania, co zapewniało stałą wydajność przy zmieniających się obciążeniach paliwem.
Nigel Mansell również wygrał już w swoim debiucie w Ferrari - podczas Grand Prix Brazylii 1989 za kierownicą legendarnego bolidu z numerem 27.
Model 640 wyposażono w nowo wprowadzoną półautomatyczną skrzynię biegów, która budziła obawy pod względem niezawodności.
Sprawdzonym elementem były jednak monoblokowe zaciski Brembo, wprowadzone rok wcześniej. Mansell w ciągu kilku okrążeń awansował z szóstego na drugie miejsce, a na 16. okrążeniu objął prowadzenie, oddając je jedynie na czas wizyty w alei serwisowej po zmianę opon.
Ostatecznie Brytyjczyk zwyciężył z przewagą ośmiu sekund.
Kimi Räikkönen nie tylko wygrał swój debiutancki wyścig z Ferrari podczas GP Australii w 2007 roku, ale także zdobył pole position, wyprzedzając Alonso o cztery dziesiąte sekundy, oraz ustanowił najszybsze okrążenie, o pełną sekundę szybsze niż jakikolwiek rywal.
Jego F2007 był cięższy z powodu bardziej rygorystycznych przepisów dotyczących testów zderzeniowych, ale wyposażony w aluminiowo-litowe zaciski monoblokowe Brembo i tarcze węglowe z 100 otworami wentylacyjnymi. W tym sezonie Räikkönen zdobył tytuł Mistrza Świata.