Będzie to jednak pierwszy wyścig Grand Prix Kanady rozgrywany w maju. Dotychczas 40 edycji odbyło się w czerwcu, 10 we wrześniu, 3 w październiku, a inauguracyjna edycja miała miejsce w sierpniu. W historii tego wyścigu wykorzystywano trzy tory: Mosport Park gościł Grand Prix osiem razy, Mont-Tremblant dwukrotnie, natomiast od 1978 roku niezmiennie areną rywalizacji pozostaje Montreal.

Według inżynierów Brembo, którzy ściśle współpracują ze wszystkimi kierowcami Formuły 1, tor Circuit Gilles-Villeneuve o długości 4 361 metrów należy do obiektów szczególnie wymagających dla układu hamulcowego. W pięciostopniowej skali trudności otrzymał ocenę 4, ponieważ na każdym okrążeniu znajduje się 6 intensywnych stref hamowania, a łączny czas pracy hamulców przekracza 14 sekund. Każda z tych stref wymaga drogi hamowania wynoszącej od 94 do 158 metrów oraz nacisku na pedał hamulca sięgającego co najmniej 87 kg.

Według symulacji, najbardziej wymagającym zakrętem toru Circuit Gilles-Villeneuve dla układu hamulcowego jest zakręt nr 13. Samochody wytracają tam prędkość z 306 km/h do 147 km/h w zaledwie 1,93 sekundy, pokonując w tym czasie 114 metrów. Kierowcy doświadczają maksymalnych przeciążeń na poziomie 3,7 g i wywierają nacisk 101 kg na pedał hamulca. Moc hamowania sięga 1 561 kW.

Jean Alesi pozostaje jednym z najbardziej uwielbianych kierowców wśród fanów Ferrari. Jego pasja, autentyczność i niezachwiana lojalność wobec Prancing Horse zdobyły serca tifosi, nawet jeśli wyniki jego kariery nie do końca spełniły obietnice. 

Alesi odniósł tylko jedno zwycięstwo w Formule 1, podczas Grand Prix Kanady w 1995 roku, gdzie startował z trzeciego rzędu. 

Szczęście, które tak często odwracało się od niego, w końcu się uśmiechnęło, a Francuz włoskiego pochodzenia stanął na podium w swoje 31. urodziny.